De eerste studies met vergelijkingen van groepen personen uit verschillende ouderdomsgroepen staven deze thesis. Slechts wanneer het resultaat van belangrijke, vooruitziende studies met dezelfde personen gedurende meerdere jaren, gepubliceerd zullen worden, zal een nieuwe tendens ontstaan.

Alhoewel we beslist een vertraging van de cognitieve behandeling bij de oudere personen vaststellen, is dit slechts in proportie met de rechtstreekse functionele gevolgen. In ander woorden, hoe ouder we worden, des te meer sommige zaken meer tijd nodig hebben, maar deze vertraging leidt niet noodzakelijk tot een vermindering van de kwaliteit ervan. Men zou gespecialiseerde activiteiten gebaseerd op de snelheid, zoals die van een straalpiloot, dienen te bestuderen om dit achteruitgangproces te vertalen in een belangrijk verlies van de functie. Veilig rijden is in dit domein zonder twijfel een belangrijk thema.

Er zijn grote verschillen tussen de talrijke types cognitieve achteruitgang, eigen aan elke persoon. Terwijl sommigen met een noemenswaardige achteruitgang te kampen krijgen zullen anderen enkel een kleine achteruitgang of zelfs geen enkele kennen.

Overigens wordt het verlies niet onder iedereen gelijk verdeeld. De nauw aan het hart liggende activiteiten zullen in het algemeen het minste aangetast worden.

De vragen die men zich dan kan stellen zijn de volgende :

• Wie zijn de personen die hun cognitieve vitaliteit tot een gevorderde leeftijd kunnen vrijwaren?
• Gaat het om een bijkomend geval van erfelijke voorbestemming of kan de levenswijze in het verleden deze tendens beïnvloeden?

Het aantal jaren studies is een belangrijke factor waarvan de belangrijkste rol in het voorspellen van de cognitieve vitaliteit systematisch in de vele uitgevoerde studies aangetoond werd. Zo lijden personen die hogere studies gedaan hebben minder onder de cognitieve achteruitgang, afhankelijk van de ouderdom. De cognitieve weerstand van deze personen kan echter niet enkel aan de studies te wijten zijn.

Deze drie of vier jaar kunnen niet op zich aan de basis liggen van de enorme voordelen die hier meer dan veertig jaar later uit voortvloeien. Realistischer gesteld hebben een gemiddeld aantal personen die hogere studies gedaan hebben mentaal meer stimulerende jobs uitgeoefend.

Zo zijn hun hersenen hun professionele leven lang beslist actiever geweest. Dit steunt op huidige studies over de rol van de moeilijkheidsgraad ten overstaan van de cognitieve vitaliteit.

Onderzoek over de levenswijze van personen die hun cognitieve vitaliteit op latere leeftijd behouden, geeft nog meer sleutelfactoren van dit behoud.

Hobby’s zoals schaken, bridgen, kruiswoordraadsels invullen en puzzelen komen op een goede plaats. Net zoals lezen of een muziekinstrument bespelen vraagt in het algemeen om een actieve mentale inbreng.

De meest passieve vormen van hobby’s zoals televisie kijken zijn eerder risicofactoren dan factoren voor het behoud.